Polska piłka to totalna żenada! Kto do tego doprowadził? KOMENTARZ

Reprezentacja Polski zremisowała 1:1 ze Szwecją. Brawo, utrzymaliśmy się w Dywizji B Ligi Narodów! Fajerwerki, fanfary! Kiedy się już nacieszyliśmy, to teraz kubeł zimnej wody na głowę. Ten remis to tylko pudrowanie trupa. Obraz gry, atmosfera wokół kadry i stan całej polskiej piłki to żenada i totalna zapaść. Czas przestać się oszukiwać i zadać sobie pytanie: kto jest winien tej degrengolady? Takie pytania zadaje Przemek Ofiara w specjalnym odcinku Sportowego Flesza.

Prezes PZPN Cezary Kulesza. Na miniaturze Jan Urban i Jakub Kiwior. O kryzysie w piłce przeczytasz na SE Supersport.
Autor: Paweł Kibitlewski/SUPER EXPRESS, ART SERVICE/SUPER EXPRESS

Ryba psuje się od głowy. Fundament zgnity od piwnicy

Zacznijmy od samej góry, bo to tam zaczyna się każdy kryzys. Ryba psuje się od głowy, prawda? Polski Związek Piłki Nożnej pod wodzą Cezarego Kuleszy stał się synonimem chaosu, przaśności i wizerunkowej katastrofy. "Za zu zi, za zu za". Pamiętacie? Afera goni aferę, a historia z sekretarzem generalnym nagrywającym prezesa to scenariusz, którego nie powstydziłby się dobry filmowy scenarzysta, a nie poważna federacja sportowa.

Przeczytaj także: Jan Urban może otrzymać ogromne pieniądze za zwolnienie! Mateusz Borek ujawnił szczegóły

Oczywiście, zaraz usłyszymy starą śpiewkę, że przecież prezes i zarząd nie grają w piłkę. Tak Kulesza odpowiadał kibicom podczas słynnej sprzeczki na lotnisku w Bukareszcie. To prawda, nie grają. Może to i dobrze. Ale to oni stwarzają – lub w tym przypadku niszczą – fundamenty. To oni, poprzez jednoosobowe i często niezrozumiałe decyzje, wybierają selekcjonera, który ma być architektem sukcesu. Kiedy jednak fundament jest zbutwiały, a atmosfera gęsta od wzajemnych podejrzeń, nawet najlepszy architekt nie zbuduje niczego trwałego. Tu Mourinho z Guardiolą nie pomogą – krzyczą często kibice. Zamiast profesjonalnego zarządzania mamy festiwal amatorszczyzny, który zatruwa wszystko, co znajduje się poniżej.

TOMASZEWSKI: NIE MOŻNA NA TO PATRZEĆ!

Zagubiony dyrygent i orkiestra, która nie umie grać

Schodzimy szczebel, selekcjoner. Jan Urban miał być powiewem świeżości, a okazał się wichurą chaosu. Powiem wam tak, trenera Urbana nie da się nie lubić. Uśmiechnięty, pozytywnie nastawiony, daleko mu do wizerunku trudnego w obyciu Michała Probierza. Jednak jak to leciało? Po wynikach go poznacie? Trudno oprzeć się wrażeniu, że trener kompletnie się w tym wszystkim pogubił. W każdym meczu oglądamy inną jedenastkę, personalna karuzela kręci się w najlepsze, a o jakichkolwiek automatyzmach możemy zapomnieć. Najbardziej bolesny jest jednak obraz naszej defensywy, która przypomina zbieraninę przypadkowych graczy, a nie monolit. Popełniamy błędy rodem z podwórka, a rywale bezlitośnie to wykorzystują.

Zobacz też: Piotr Zieliński nie traci wiary w reprezentację. Tak to wyjaśnił na gorąco

Mecz ze Szwecją był tego koronnym dowodem. Przeciwnicy raz po raz łapali nas na te same, proste sztuczki przy stałych fragmentach gry. To pokazuje, że w tej drużynie nie ma ani krzty nauki na błędach, ani odpowiedniej reakcji ze strony sztabu. Jesteśmy przewidywalni do bólu, a nasza taktyka jest tak prosta, że każdy średnio rozgarnięty analityk rozpracowuje ją w kwadrans. Selekcjoner miota się od ściany do ściany, a jego drużyna wygląda na boisku jak dzieci we mgle.

Gwiazdy, które gasną w kadrze. Gdzie jest charakter?

Na samym końcu tego łańcucha nieszczęść są piłkarze. To oni ostatecznie wychodzą na boisko i to ich nogi (no i głowy) odpowiadają za wynik. I tu dochodzimy do największego paradoksu. Zawodnicy, którzy w swoich klubach są gwiazdami, liderami i postaciami kluczowymi, w koszulce z orłem na piersi stają się cieniami samych siebie. Idealny tu przykład to Jakub Kiwior i Jan Bednarek. Jeszcze chwilę temu oklaskiwaliśmy ich gole w meczu Ligi Mistrzów z Napoli. W Porto grają fenomenalnie. Po czym przyjeżdżają na kadrę i Kiwior w meczu z Rumunią razi taką pierdołowatością na boisku. Gubi się, myli co chwila. Rumuni, Bośniacy czy nawet Szwedzi – nie mają lepszych piłkarzy od nas. To dlaczego nas ogrywają? Bo są drużyną. I może mi ktoś zarzucić, że plotę populistyczne hasła. Tak? To proszę zobaczcie sobie filmik z Kamilem Glikiem, który szaleje w szatni reprezentacji Polski kilka lat temu. Widzieliście ten filmik? No tam jest człowiek, któremu zależy, którego aż roznosi, że drużynie nie idzie. Dziś w reprezentacji Polski takich nie ma. Mecz się skończył, przegraliśmy, trudno. To gdzie na wakacje?

W kadrze nasi piłkarze gasną. Brakuje mentalnego przywódcy, kogoś, kto w trudnym momencie krzyknie, weźmie na siebie odpowiedzialność, a nawet zrobi coś głupiego, byle tylko wstrząsnąć zespołem. Zamiast tego po straconych bramkach widzimy tylko opuszczone głowy i wzrok wbity w murawę. To obraz bezsilności. To nie jest chwilowy kryzys formy. To permanentny stan mentalnej zapaści, w którym proste błędy techniczne powtarzają się z zatrważającą regularnością.

Utrzymanie w dywizji B to nie jest żaden sukces. To fart, który na chwilę odsuwa w czasie ostateczne upokorzenie. Prawda jest brutalna: polska piłka jest w stanie agonalnym. Potrzebny jest wstrząs i radykalne zmiany na każdym poziomie. Inaczej dalej będziemy opowiadać sobie bajki o "światełku w tunelu", tonąc w coraz głębszej żenadzie.

QUIZ. Ikony polskiej piłki lat 90. Pamiętasz ich imiona? Juskowiak, Citko, Warzycha i inni
Pytanie 1 z 20
Citko, były gracz m.in. Widzewa i Legii, ma na imię:

ROLKI