- Zmarł Stanisław Majorek, legendarny trener piłki ręcznej, twórca historycznego medalu.
- W 1976 roku poprowadził reprezentację Polski do brązowego medalu olimpijskiego w Montrealu.
- Jego życie to pasmo sukcesów i poświęcenia dla polskiej piłki ręcznej.
- Dowiedz się więcej o wybitnej karierze i osiągnięciach Stanisława Majorka!
Twórca historycznego medalu w Montrealu
Największy sukces w trenerskiej karierze Stanisława Majorka nadszedł w 1976 roku. To wtedy prowadzona przez niego i Janusza Czerwińskiego reprezentacja Polski mężczyzn sięgnęła po brązowy medal olimpijski w Montrealu, co do dziś pozostaje jednym z najważniejszych osiągnięć w dziejach polskiego szczypiorniaka. Jego praca z kadrą przynosiła jednak znakomite rezultaty również na innych wielkich imprezach.
Przeczytaj także: Olimpijczycy bez pieniędzy, Rutnicki uderza w prezesa PKOl, „to absolutna katastrofa”
Stanisław Majorek prowadził pierwszą reprezentację w latach 1970-1978, najpierw z profesorem Czerwińskim, a później z Igorem Pazurem. Pod jego wodzą biało-czerwoni zajmowali także wysokie lokaty na mistrzostwach świata – czwarte miejsce w 1974 roku oraz szóste cztery lata później, co potwierdzało przynależność polskiej drużyny do światowej czołówki.
Całe życie poświęcił piłce ręcznej
Stanisław Majorek urodził się 25 czerwca 1937 roku w Pleśnej niedaleko Tarnowa. Ukończył Wyższą Szkołę Wychowania Fizycznego w Krakowie, gdzie podczas studiów sam był zawodnikiem miejscowego AZS. Szybko jednak odkrył swoje powołanie do pracy trenerskiej. Już w latach 1967–1968 objął stery kadry juniorów, by niedługo potem rozpocząć wieloletnią przygodę z seniorską reprezentacją.
Zobacz też: Nie będzie pieniędzy dla olimpijczyków?! Czekają w niepewności, kuriozalna sytuacja
Jego bogate CV obejmowało nie tylko pracę z polskimi drużynami. Majorek był również selekcjonerem reprezentacji Luksemburga, a na krajowym podwórku prowadził takie zespoły jak Stal Mielec i Unia Tarnów.
Doceniony za wybitne zasługi
Nawet po zakończeniu kariery trenerskiej Stanisław Majorek pozostał niezwykle aktywny w strukturach polskiej piłki ręcznej. Przez lata pełnił kluczowe funkcje w ZPRP, m.in. jako przewodniczący Komisji Szkoleniowej (1980-1988) oraz członek i wiceprzewodniczący Rady Trenerów (2006-2012).
Jego wybitne osiągnięcia były wielokrotnie doceniane. Już w 1976 roku został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, a w 2004 roku otrzymał Krzyż Oficerski tego samego orderu. W 2012 roku Związek Piłki Ręcznej w Polsce uhonorował go Odznaką Diamentową z Wieńcem. Wyjątkowym dowodem uznania było umieszczenie jego gwiazdy w Alei Gwiazd Sportu we Władysławowie w lipcu 2022 roku.
12
